Εδώ και δύο μήνες, που όλοι δίνουμε τη μάχη με την πανδημία, κάποιων το μυαλό δεν είναι μόνο στον περιορισμό της νόσου, στις απώλειες της ζωής και στις συνέπειες, αλλά πρωτίστως στα πολιτικά κέρδη και στις ζημιές. Είμαι περήφανος που ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η μεγάλη πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων της αντιπολίτευσης δεν σκέφτηκαν ούτε συμπεριφέρθηκαν έτσι. Ισχύει όμως το ίδιο για την κυβέρνηση;


Εδώ και δύο μήνες ο επικοινωνιακός μηχανισμός του Μαξίμου, στην αρχή με τα τρολς του διαδικτύου, αργότερα με τα ακριβοπληρωμένα σε διαφήμιση για τον κορωνοϊό ΜΜΕ, αλλά και εσχάτως από τα χείλη του ίδιου του κ. Μητσοτάκη, έχει βαλθεί να μας πείσει ότι αν σήμερα αντικρίζουμε το φως της ημέρας το οφείλουμε στον πολυχρονεμένο μας Πρωθυπουργό. Και αν δεν ήταν η Ν.Δ. στην κυβέρνηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα θα είχε καταστραφεί.


Γιατί;


Δεν θέλει γιατί. Οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της εξουσίας τα καταφέρνουν πάντα καλύτερα από τους πρόσκαιρους ενοικιαστές. Τι κι αν είναι αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και στα μνημόνια; Τι κι αν αυτοί δεν κατάφεραν με τρία διαφορετικά κυβερνητικά σχήματα να την επαναφέρουν και το κατάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ με ρυθμισμένο χρέος και ανακτημένη διεθνή αξιοπιστία;


Αυτά δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει να φανταστούμε «τι θα γινόταν αν» και να ανατριχιάσουμε από τρόμο.
Σκέφτηκα λοιπόν να μπω στον πειρασμό να αποδεχτώ την πρόκληση και να φανταστούμε «τι θα γινόταν αν». Αν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπιζε από θέσεις κυβερνητικές και αυτή την κρίση.